Czy wiesz, że... Dęby i cisy należą do najbardziej długowiecznych drzew. Słynne polskie dęby-pomniki przyrody: Bartek, Chrobry, Lech, Czech i Rus liczą od tysiąca do 700 lat. Stosunkowo długo rosną lipy, sadzone dawniej we wsiach, szczególnie przy dworach i kościołach. Ponad 400 lat liczą sobie najstarszy polski wiąz i jesion. Oba te okazy są zarazem najpotężniejszymi przedstawicielami tych gatunków w Europie. Podobny wiek stanowi biologiczną granicę dla świerków i jodeł, które jako jedyne z rosnących w kraju osiągają wysokość do 50 m. Krócej żyją buki i sosny, najkrócej natomiast brzozy i topole.

Drzewa giganty, dochodzące do 50 m wysokości, rosną w Puszczy Białowieskiej. Władcą białowieskich ostępów jest żubr, największe europejskie zwierzę. Żyją też w Polsce potężne niedźwiedzie brunatne zamieszkujące Tatry i Bieszczady oraz królowie przestworzy: orły bieliki i orły przednie, największe w kraju ptaki drapieżne.
Sercom Polaków szczególnie bliskie są spotykane niemal na co dzień konie oraz bociany. W polskiej kulturze, gospodarce i obyczajowości konie odgrywały zawsze wielką rolę: służyły Polakom pod siodło w podróży, w zaprzęgu, na polowaniu, w gospodarstwie, w boju. Polacy wiele czasu spędzali w siodle, począwszy od czasów słowiańskich, gdy zmuszeni byli do nieustannych walk obronnych. Dzięki ciągłemu kontaktowi ze zwierzętami, które traktowali jak towarzyszy, zyskali sławę znakomitych jeźdźców, a umiejętności jeździeckie stały się w Polsce cenioną tradycją. Atak polskiej husarii pod Kircholmem czy w sławnej odsieczy wiedeńskiej (1683) zapisały się w historii Europy. Podobnie kawalerskie walory polskiego jeźdźca, ułana, szwoleżera były głośne nie tylko kraju. To właśnie polski emigrant, generał Kazimierz Puławski, uczestnik walk o niepodległość Stanów Zjednoczonych i bohater narodowy tego kraju, uchodzi za ojca amerykańskiej kawalerii. Koń w dawnej Polsce był tak popularny, że jego definicja w jednej z pierwszych polskich encyklopedii z 1746 r. brzmiała: "koń jaki jest, każdy widzi".

Jazda konna jest w Polsce bardzo popularna

Dziś konie straciły na znaczeniu jako zwierzęta pociągowe, ale w wielu gospodarstwach rolnych można je jeszcze spotkać. W latach 60. XX w. było ich w Polsce ponad 2 mln, obecnie  cztery razy mniej. Hodowane są głównie we wschodniej części kraju. Okazują się niezastąpione podczas zdarzających się co pewien czas bardzo ostrych zim. Jedynie saniami zaprzężonymi w konie można dojechać do miejsc odciętych od świata z powodu dużych opadów śniegu. Zwierzęta te odgrywają też coraz większą rolę w rekreacji, rehabilitacji oraz w sporcie. Moda na jazdę konną i jeździectwo jest w Polsce dość powszechna. Liczne są prywatne stadniny, a w ofertach wielu ośrodków wypoczynkowych proponuje się tzw. wczasy w siodle.
Zamiłowanie Polaków do koni w połączeniu z wielowiekowymi tradycjami ich hodowania sprawiają, iż polska hodowla koni arabskich należy do najbardziej cenionych na świecie. Prowadzą ją trzy stadniny państwowe: w Michałowie, Białce i Janowie Podlaskim. Na aukcje koni w Janowie od lat przyjeżdżają czołowi kolekcjonerzy na świecie, a wśród nich Shirley Watts, żona perkusisty słynnego zespołu Rolling Stones, która jest właścicielką m.in. Pilarki, pierwszej polskiej zdobywczyni Championatu Świata. Polskie konie osiągają dość wysokie ceny, np. w 1981 r. ogier El Paso został sprzedany za 1 mln dolarów, a w 1985 r. klacz Penicylina za 1,5 mln dolarów.
Wiele polskich miejscowości, instytucji i organizacji ma w nazwie lub w godle bociana, co świadczy o przywiązaniu Polaków do tych zwierząt. Bocian był maskotką Polski podczas Expo’2000 w Hanowerze. Fakt, iż bociany należą do ptaków bardzo w Polsce lubianych znajduje potwierdzenie m.in. w ilości bajek i legend, których są bohaterami. Bocianom nadawano ludzkie imiona, np. Wojtek, a zbudowanie przez nie gniazda na dachu domu było traktowane jako dobra wróżba (by ułatwić ptakom zadanie, często umieszczano tam np. stare koła od wozów).
Polska nazywana jest bocianim rajem lub bocianim mocarstwem, ponieważ spośród europejskich państw właśnie tutaj żyje najwięcej bocianów białych. Gatunek ten nie występuje już w Holandii i Szwecji, we Francji jest rzadkością. W Polsce gnieździ się ponad 1/4 jego europejskiej populacji. Taką obfitość bocianów Polska zawdzięcza krajobrazowi, w którym ptaki te znajdują wiele miejsc nadających się do założenia gniazd i liczne jeszcze, czyste i zasobne w pokarm środowiska.

Bociany

Na terenie kraju można zaobserwować duże różnice w lokowaniu gniazd. Na Warmii i Mazurach bociany najchętniej umieszczają je na dachach, w Wielkopolsce zaś na drzewach. To zróżnicowanie najprawdopodobniej jest związane z typem krajobrazu w poszczególnych regionach. W ciągu ostatnich 20 lat, a szczególnie w ubiegłym dziesięcioleciu, coraz częściej można zobaczyć gniazdo na szczycie słupa linii energetycznej czy komina. Dlatego wiele zakładów energetycznych z własnej inicjatywy montuje specjalne podstawy na słupach niskiego napięcia. Dzięki nim podstawa gniazda znajduje się w bezpiecznej odległości od przewodów. Pojawiły się też firmy, które produkują gotowe platformy pod bocianie konstrukcje. Do najbardziej nietypowych miejsc, w których można spotkać bocianie domostwa, należą dachy kościołów, wieżyczki remiz strażackich, ambony myśliwskie, stogi, a nawet przydrożne krzyże.
Bocian biały występuje na terenie całego kraju, poza wyższymi partiami Karpat, Sudetów i Gór Świętokrzyskich. Najwięcej gniazd buduje w rozległych i zasobnych w zróżnicowany pokarm dolinach dużych rzek: Wisły, Odry, Warty, Noteci, Pilicy, Biebrzy i Narwi. Prawie 25% krajowej populacji występuje w północno-wschodniej części Polski. Ostatnio największe zagęszczenie tych ptaków na terenie Europy Środkowej pojawiło się na Warmii.

Czy wiesz, że... Na terenie Polski znajduje się kilkanaście bocianich kolonii, które liczą co najmniej 20 gniazd. Są nawet miejscowości, w których bocianów jest zdecydowanie więcej niż ludzi, np. w północnej Warmii we wsi Żywkowo zamieszkanej przez zaledwie 36 osób, doliczono się 40 gniazd i 180 boćków. Bociany są tam dosłownie wszędzie, a kiedy odlatują na zimę, we wsi robi się pusto i smutno. Już od marca mieszkańcy wpatrują się w niebo, nasłuchując znajomego klekotu.